کلیسای نوید

” زیرا مشکلات بی شماری مرا احاطه نموده اند، به اندازه ای که نمی توانم آنها را بشمارم! گناهانم بر من سنگینی می کنند به حدی که نمی توانم سرم را بلند کنم، آنها از موی سرم زیادتر شده اند و طاقتم را از دست داده ام”(مزمور ۴۰ :۱۲).

در افسردگی اش، بنظر میرسد داوود به مرحله ای از ناامیدی رسیده بود که فکر میکرد تعداد مشکلاتش بیش از موهای سرش است. پولس هم در برابر مشکلاتش در آسیا با چنین موقعیتی روبرو شد

” ما نمی خواهیم از زحماتیکه در استان آسیا برای ما پیش آمد بی خبر باشید . بارهائی که بدوش ما گذاشته شد آنقدر گران و سنگین بود که امید خود را به زندگی از دست دادیم”(دوم قرنتیان ۱ : ۸)

حتی تحت چنان فشاری، پولس رمزی برای پایداری اش پیدا کرد. او درک کرد خدا، ” پدر خداوند ما عیسی مسیح … پدری مهربان و منبع آسایش است”(دوم قرنتیان ۱ : ۳). وقتی خدا ما را تسلی و مهربانی اش را به ما نشان میدهد، دو اثر دارد: ما یاد میگیریم به او بیشتر متکی باشیم ، و دیگران از آزادی که برایمان مهیا شده درسی یاد میگیرند. ما هرگز نمیتوانیم کاملا درک کنیم دیگران در چه وضعی قرار دارند تا زمانی که در همان راه قدم برداریم، و خدا از مشکلات ما استفاده میکند تا شهادتی برای افراد ی که به تسلی و کمک نیاز دارند باشیم

سر خود را بلند کنید و اجازه بدهید خدای تسلی دهنده شما را برکت دهد. بعد ” آنگاه عدۀ بیشتری بخاطر ما خدا را سپاس خواهند گفت”(دوم قرنتیان ۱ :۱۱) و خداوند جلال دریافت میکند