کلیسای نوید

“وقتی متحمل چنین رنجی می شوید و آن را ارادۀ خدا می دانید ، این باعث توبه و در نتیجه نجات شما می گردد و هیچ پشیمانی بدنبال ندارد ، اما درد و رنج دنیوی باعث مرگ می شود”(دوم قرنتیان ۷ :۱۰)

پشیمانی روحانی بخاطر انجام گناهی، با متاسف شدن فرق دارد. گریه کردن و احساس ندامت کردن، نشان دهنده واقعیِ این نیست که یک نفر از گناه خود توبه کرده است. ممکن است گریه میکند چون “مچ او را گرفته اند”، نه بخاطر اینکه واقعا توبه کرده است! امتحان واقعی توبه در مطیع بودن، و طرز رفتار گناهکار در برابر شخص دیگر که دارای اختیار است میباشد

بعد از اینکه پولس به کلیسای قرنتس گفت برادری که در گناه بود را تنبیه کنند، درباره عکس العمل آنها توضیح میدهد. او گفت:  ببینید ، درد و رنجی که مطابق ارادۀ خدا تحمل کرده اید چه صفات نیکوئی در شما بوجود آورده است : جدیت ، دفاع از بی گناهی خویش و ناراحتی در مقابل بی عدالتی ها ، ترس از شرارت ، اشتیاق و غیرت و تعصب برای به کیفر رسانیدن خطا کاران ! شما خوب نشان دادید که در تمام جریان بی تقصیر هستید(دوم قرنتیان ۷ :۱۱).

تاسف دنیوی بطور ساده غصه هست. این باعث میشود گناهکار، دیگران را بخاطر گناهی که کرده سرزنش کند، از ابراز حقیقت دوری کند، اعتراف کامل نکند، ( مثلا میگوید:”اگر اشتباهی کرده ام ….مرا ببخشید”)، و قولهای پوچ و تو خالی که خودش را عوض میکند را عنوان کند. از طرف دیگر، پشیمانی واقعی و روحانی این است که برای کاری که کرده است مسئولیت بعهده بگیرد، با آنچه اتفاق افتاده روبرو شود، اعتراف کند که اشتباه کرده است، و آن اشتباه را درست کند

قرنتیان پشیمانی واقعی را نشان دادند. آنها بخاطر گناهشان مضطرب شدند، مایل بودند که آنچه اشتباه بود را درست کنند، به مشکل رسیدگی کنند، . به عبارت دیگر، آنها خود را مطیع اختیار پولس بعنوان رسول کردند. و مایل بودند هر اقدامی بکنند تا آاشتباهشان جبران شود. چنین رفتاری، نه تاسف احساسی، نشان دهنده پشیمانی واقعی و روحانی است