کلیسای نوید

” زیرا عشق به پول سرچشمۀ همه نوع بدی هاست و به علت همین عشق است که بعضی ها از ایمان منحرف گشته قلبهای خود را با رنج های بسیار جریحه دار ساخته اند.” (اول تیموتائوس ۶ :۱۰). پول، دل ، نیت و شخصیت ما را میازماید. عکس العمل ما در این باره و اینکه چطور از آن استفاده میکنیم به خدا نشان میدهد آیا میتواند در مورد “ثروت حقیقی” که در لوقا ۱۶ : ۱۱ عنوان شده، به ما اعتماد کند؟ روح طمعکاری بر فریسیان حکومت

میکرد. خداوند به آنها هشدار داد که ” شما نمیتوانید هم بنده خدا باشید و هم بنده پول.« (آیه ۱۳). اما آیه ۱۴ میگوید آنها “پول دوست بودند” ، و به هشدار خداوند بی اعتنایی کردند. قاعده کلی طمعکاری را در داستان عخان در عهد عتیق میبینم. خداوند بطور بخصوص به یوشع دستور داده بود که در اریحا چیز با ارزشی را برای خود بر ندارند. کل شهر به خدا تعلق داشت، و بعنوان اولین ثمره پیروزی در سرزمین کنعان، به او تقدیم شده بود

هر چند که عخان نتوانست دست درازی نکند و شمش طلا، و سکه های نقره ای، و ردای زیبای بابلی را برای خود بر ندارد. گناه او از طرح آشنایی پیروی میکرد: “دیدم، … میخواستم،… برداشتم…آنها را پنهان کردم”(یوشع ۷ : ۲۱). چشمان ما میتواند حسودانه به چیزهایی نگاه کند که به ما تعلق ندارد، و طمع کاری میتواند ما را هدایت کند تا آنچه به ما تعلق ندارد را “برداریم” و ” پنهان کنیم”. چقدر بهتر میشود که از حکمت لوقا در ۱۶ : ۹ پیروی کنیم :” پس به شما می گویم مال دنیا را برای به دست آوردن دوستان مصرف کنید تا وقتی پولتان به آخر می رسد شما را در خانه های جاودانی بپذیرند”

 از ثروت دنیوی استفاده کنید، اجازه ندهید از شما سوع استفاده کند