کلیسای نوید

سه عامل باعث خرابی و نابودی هر جامعه ای میگردد: وقتی مردم در ” تکبر، فراوانی نعمت و آسایش” بسر میبرند (حزقیال ۱۶ : ۴۹). سدومی ها بخاطر این سه عامل نابود شدند. وقتی مردم مغرور میشوند، افکارشان نجابت را توجیه میکند. سدومی ها چنان مغرور و “گستاخ” شدند که فکر میکردند میتوانند نظم و ترتیب طبیعی که خدا در انسان مقرر کرده است را ترک کرده و به همجنسبازی رو آورند. یکی از دلایل غرور و گستاخی آنها این بود که دارای “فراوانی نعمت” بودند. آنقدر غذا و نان داشتند که خوردن و لذات دنیوی سبک زندگی آنها شد. سوم، آنها بخاطر رفاه و آسایشی که داشتند ،”لاقید” و “بیکار” بودند. مردان سدوم آنقدر ثروتمند بودند که احتیاج به کار کردن نداشتند و وقت خود را تلف میکردند. افرادی که “حوصله شان سر رفته” و نسبت به دیگران “لاقید” هستند، بتدریج برای کیف و لذت بردن زندگی خواهند کرد

ما چطور میتوانیم خود را از این سه بیماری کشنده جوامع حفظ کنیم؟ باید دائما خود را بوسیله دعا در برابر خدا فروتن سازیم. باید مرتب روزه بگیریم تا به خود یادآوری کنیم که “انسان فقط با نان زیست نمیکند”. باید برای انجام اهداف پادشاهی خدا بگوشیم ، به دیگران اهمیت دهیم و نسبت به آنها دلسوزی کنیم ، نه اینکه فقط برای لذات، رفاه و آسایش خود زندگی کنیم

دعا، روزه و کار کردن “نمک” هستند که ما را در برابر فساد جوامعی که در گذشته محکوم شدند، حفظ میکند