کلیسای نوید

” »اما به کسی که به من توکّل کرده است برکت خواهم داد. او مثل درختی است که در کنار آبی روییده و در زمین پر آب ریشه دوانده است. از هوای گرم هراسی ندارد، چون برگهایش همچنان سبز می مانند. از نباریدن باران نیز نگران نیست، و همچنان میوه خواهد آورد”(ارمیا ۱۷ : ۷ – ۸)

کسی که به انسان توکل میکند، نفرین شده است، اما کسی که به خدا توکل میکند، برکت میابد. این دو جمله نشان دهنده دو جهت مخالف در زندگی است

اولین عبارت نشاندهنده افرادی است که برای حل مشکلاتشان همیشه به دیگران توکل میکنند. درخواست کمک کردن از دیگران اشتباه نیست، اما خداوند میفرماید، “کسی را که از من روی بگرداند و به انسان -به قدرت انسان فانی- توکّل کند، محکوم خواهم کرد. چنین شخصی مثل بوته ای است که در کویر در بیابان بی آب و علف، یا در سرزمین شوره زار می روید، و خیر و برکتی نخواهد دید. “(ارمیا ۱۷ :۵). برای چنین افرادی ، توکل کردن به خدا و کلامش احمقانه است. آنها فکر میکنند بهترین انتخاب برای حل مشکلاتشان این است که از دنیا پیروی کنند

دومین عبارت درباره افرادی است که به خدا توکل میکنند. در همه موارد، آنها میدانند در کنار آبی روییده و در زمین پر آب ریشه دوانده اند. حتی اگر خشگی، قحطی یا گرما همه چیز را در اطراف آنان بسوزاند، ریشه های انان از ذات غیر قابل تغییر خدا قدرت دریافت میکنند. مردم منتظر هستند خشگ و خرد شوند، اما آنان که به خداوند توکل میکنند، در همه موارد سر سبز و پر ثمر میمانند

به خدا توکل کن، او “دشمنان شما را شکست خواهد داد” و ” شما را با بهترین گندم خوراک می دهد” (مزمور ۸۱ : ۱۴ ، ۱۶)