کلیسای نوید

“آسا خداوند، خدای خود را چنین نیایش کرد: »ای خداوند، برای تو یاری دادن به زورمندان و ناتوانان یکسان است. ما را کمک کن، ای خداوند، خدای ما! زیرا ما به تو تکیه کرده ایم و به نام تو در برابر این گروه عظیم آمده ایم. ای خداوند، تو خدای ما هستی و نگذار هیچ انسانی بر تو چیره شود!”(دوم تواریخ ۱۴ : ۱۱)

چقدر غم انگیز است وقتی یکنفر را میبینیم که دل نرم و اعتماد کامل به خدا دارد ولی بعد به انسانی سرد و سخت دل تبدیل میشود و که حرکات در همه کارهایش را با افکار دنیوی میسنجد

متاسفانه این اتفاقی است که برای آسا افتاد. او فرمانروایی خود را با پیروزی عظیمی با توکل داشتن به خدا شروع کرد، و باعث شد ارتش حبشی شکست بخورد. هر چند که در پایان سلطنتش، وقتی مسن شده بود و ایمانش مانند بچه ها نبود، او سربازانی را اجیر کرد تا در جنگهایش بجنگند. نبی او را بخاطر ناباوری اش سرزنش کرد، و به او یاد آوری کرد که “چشمان خداوند تمام جهان را زیر نظر دارد تا به کسانی که نسبت به او با تمام دل وفادارند، توانایی بخشد . (دوم تواریخ ۱۶ : ۹)

طرز فکر بی ایمان آسا هم در سالهای آخر عمرش آشکار بود وقتی که ” در سال سی و نهم سلطنت، آسا به بیماری پا دچار شد ولی حتّی وقتی بیماری اش وخیم شد، از خداوند کمک نخواست بلکه از پزشکان یاری گرفت. آنگاه آسا با نیاکان خود خوابید، و در سال چهل و یکم سلطنتش در گذشت”(دوم تواریخ ۱۶ :۱۲ – ۱۳). آسا چقدر از زمانی که کل قوم از خدا طلب کمک کردند و خدا به انها پیروزی و صلح داد منحرف شده بود؟(دوم تواریخ ۱۴ : ۶)! حالا او به انسان امیدوار بود بجای اینکه به خدا توکل کند. اشکالی نداشت که آسا از پزشک کمک خواست، بلکه اشتباهش در این بود که بجای خدا به انسان اعتماد کرد

بیایید تصمیم بگیریم به سادگی زندگی کنیم، اعتماد و در طول عمرمان وابستگیمان به خدا مانند ایمان بی ریا و خالص یک بچه باشد.